Remothered: Red Nun’s Legacy سومین قسمت از مجموعه Remothered است. زمانی که نخستین بازی این مجموعه، یعنی Tormented Fathers، در سال ۲۰۱۶ به‌تدریج به شکل نهایی خود نزدیک می‌شد، طرفداران ژانر وحشت با اشتیاق فراوان منتظر انتشار آن بودند. به‌طور مشخص، بازیکنان برای تجربه برداشتی مدرن از گیم‌پلی سبک Clock Tower و سبک سینمایی کلاسیک هیجان داشتند. هنگامی که بازی در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، بسیاری از طرفداران قدیمی این ژانر به دلایل مختلفی از آن استقبال کردند؛ از جمله گیم‌پلی مخفی‌کاری اضطراب‌آور، روایت تاریک و پیچیده و پرداخت دقیق به پیچیدگی احساسات انسانی، بی‌رحمی و تجربیات زندگی.

داستان این مجموعه در سال ۲۰۲۰ با Broken Porcelain ادامه پیدا کرد. با وجود روند توسعه پرحاشیه و مشکلات آشکار این بازی، طرفداران و منتقدان همچنان استقبال نسبتاً خوبی از آن داشتند. پس از بروز اختلافات و مسائل حقوقی پیرامون Broken Porcelain که در نهایت به قطع همکاری Chris Darril، خالق اصلی مجموعه، با این سری منجر شد، اکنون آخرین بخش از حماسه Remothered در اختیار ما قرار گرفته است. تقریباً یک دهه پس از Tormented Fathers، حالا می‌توانیم بررسی کنیم که این بازی چه جایگاهی در مجموعه دارد و آیا می‌تواند مشکلاتی را که نسخه قبلی با آن‌ها روبه‌رو بود، جبران کند یا خیر.

داستان

داستان Red Nun’s Legacy بیست سال پس از اتفاقات Tormented Fathers جریان دارد. بازی با فضایی مرموز آغاز می‌شود؛ یک زوج متأهل که به دنبال فرزند گمشده خود هستند، به ویلای متروکه Ashmann در نواحی روستایی سیسیل می‌رسند. با پیش رفتن وقایع، همه‌چیز به‌سرعت رنگ‌وبویی تاریک به خود می‌گیرد و مشخص می‌شود که اتفاقات بازی با روایت گسترده‌تر مجموعه Remothered ارتباط دارند. توضیح کامل داستان بدون لو دادن جزئیات مهم دشوار است، اما می‌توان گفت که بازی در نهایت پایانی بسیار رضایت‌بخش برای این مجموعه رقم می‌زند؛ پایانی که به داستان‌ها و شخصیت‌های بازی‌های قبلی عمق بیشتری می‌بخشد، حتی اگر آن شخصیت‌ها دیگر زنده نباشند.

بخش زیادی از روایت از طریق یادداشت‌هایی ارائه می‌شود که در محیط‌های مختلف پراکنده شده‌اند. در کنار آن‌ها، چندین میان‌پرده سینمایی نیز روند داستان را پیش می‌برند. روایت بازی کاملاً با حال‌وهوای نسخه‌های قبلی هماهنگ است و داستانی به‌شدت تاریک، همراه با پیچش‌ها و افشاگری‌های متعدد را ارائه می‌دهد. با این حال، برخلاف بازی‌های قبلی، پیچیدگی‌های داستانی این بار منطقی‌تر به نظر می‌رسند و تا حدودی از شدت آن‌ها کاسته شده است. همین موضوع باعث می‌شود مشکلات مربوط به پیچیدگی بیش‌ازحد و گاهی گیج‌کننده اسطوره‌شناسی و پیش‌زمینه داستانی نسخه‌های قبلی کمتر به چشم بیاید.

با اینکه بازی در ابتدای خود درباره برخی موضوعات بسیار حساس هشدار محتوایی ارائه می‌دهد، نمی‌توان به‌اندازه کافی بر تاریکی و آزاردهنده بودن اتفاقات آن تأکید کرد. خشونت جنسی و کودک‌آزاری در سطح بسیار سنگینی به تصویر کشیده می‌شوند، اما در عین حال تأثیرگذاری قابل‌توجهی دارند. این موضوع عمق سقوط شخصیت‌های شرور و روان‌پریش داستان و تعداد زندگی‌هایی را که در طول مسیر نابود کرده‌اند، به‌خوبی نشان می‌دهد. با وجود تاریکی شدید داستان، مضامین امیدبخش نیز در سراسر آن دیده می‌شوند. بازی درباره تجربه انسانی و مواجهه با آسیب‌های روانی، پیام‌ها و برداشت‌های معناداری ارائه می‌دهد. شخصیت‌های آن چنان قدرتی از خود نشان می‌دهند که داستان هرگز کاملاً ناامیدکننده یا سیاه‌وسفید نمی‌شود.

بخش پایانی بازی یکی از مهم‌ترین نقاط عطف کل مجموعه است و از جهات مختلف، داستان را به نقطه آغازین خود بازمی‌گرداند. بدون شک، بسیاری از طرفداران از نحوه به‌سرانجام رسیدن اتفاقات لذت خواهند برد. Red Nun’s Legacy پایانی کاملاً شایسته برای این سه‌گانه است. روایت بازی از جهاتی منسجم‌تر و کم‌پیچیدگی‌تر از دو نسخه قبلی است و تجربه‌ای محسوب می‌شود که طرفداران مجموعه نباید آن را از دست بدهند. مشخص نیست که آیا جزئیات داستان پیش از جدایی Darril از پروژه به‌طور کامل طراحی شده بودند یا خیر، اما خوشحالم که تیم سازنده توانسته داستان را به شکلی به پایان برساند که تا این اندازه رضایت‌بخش باشد.

کارگردانی هنری

تقریباً از هر نظر، جلوه‌های بصری Red Nun’s Legacy خیره‌کننده هستند؛ به‌خصوص با در نظر گرفتن بودجه بازی. محیط‌ها زیبا و در عین حال ترسناک‌اند، دشمنان ظاهری چندش‌آور دارند، از سایه‌ها به شکل هوشمندانه‌ای استفاده شده و سبک سینمایی بازی یادآور فیلم‌های کلاسیک ژانر وحشت است. تعداد زیادی از آثار هنری کلاسیک که با جزئیات چشمگیری بازسازی شده‌اند، راهروهای Ashmann Villa را پر کرده‌اند و تماشای آن‌ها واقعاً لذت‌بخش است. این آثار به شکل‌گیری فضای کلی گوتیک و اروپایی بازی کمک زیادی می‌کنند.

یکی دیگر از جنبه‌های تازه و جذاب جلوه‌های بصری، استفاده از مجموعه‌ای از تصاویر لایو اکشن با حال‌وهوای رازآلود و تحریک‌کننده است؛ برخی از این تصاویر واقعاً فیلم‌برداری شده‌اند و برخی دیگر چنان طبیعی بازسازی شده‌اند که به تصاویر واقعی شباهت دارند. این تصاویر به‌صورت تصادفی در طول بازی ظاهر می‌شوند و حس ناآرام‌کننده‌ای به تجربه اضافه می‌کنند. از آنجا که مجموعه Remothered از ابتدا حال‌وهوایی سینمایی داشته است، این تصاویر به‌خوبی با سایر بخش‌های ارائه بصری هماهنگ شده‌اند و افزودنی ارزشمندی محسوب می‌شوند.

یکی از معدود نقاط ضعف بخش بصری، انیمیشن شخصیت‌ها، از جمله هماهنگی حرکت لب‌ها با دیالوگ‌هاست. این انیمیشن‌ها خشک و غیرطبیعی به نظر می‌رسند؛ مشکلی که در بازی‌های قبلی مجموعه نیز وجود داشت. ظاهر شخصیت اصلی نیز چندان پرجزئیات یا جذاب نیست. این مسئله اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، چون در تمام مدت بازی بارها او را مشاهده خواهید کرد. البته منطقی است که شخصیت اصلی قرار باشد صرفاً یک «مادر معمولی» باشد، اما جزئیات محدود مدل شخصیت و بافت‌های آن در بعضی صحنه‌ها از حس غوطه‌وری در بازی می‌کاهد؛ چراکه کیفیت این عناصر با سطح جزئیات بصری سایر بخش‌های بازی هماهنگ نیست.

در بخش صدا، صداپیشگی شخصیت‌ها در مجموع کیفیت خوبی دارد. موسیقی نیز تقریباً هم‌سطح با نسخه‌های قبلی است. طراحی صدای محیط، به‌ویژه برای مکانیک‌های مخفی‌کاری، بسیار خوب انجام شده و با ترکیبی از فضای صوتی سنگین و سکوت مطلق، بازیکن را دائماً در حالت آماده‌باش نگه می‌دارد. با وجود برخی کاستی‌ها، کیفیت کلی ارائه بصری و صوتی همچنان بالاست و به ایجاد حس غوطه‌وری در دنیای بازی کمک می‌کند. البته همه‌چیز به استانداردهای امروزی بازی‌های پرهزینه نمی‌رسد، هرچند ممکن است بعضی از این مشکلات در آینده برطرف شوند.

گیم‌پلی

از بسیاری جهات، Red Nun’s Legacy شباهت زیادی به بازی‌های قبلی مجموعه دارد. بازی همچنان از مکانیک‌های مخفی‌کاری مبتنی بر تعقیب‌وگریز استفاده می‌کند؛ جایی که می‌توانید با منحرف کردن حواس دشمنان یا کشاندن آن‌ها به مسیر دلخواه خود، از شرایط به نفع خودتان استفاده کنید. این مکانیک‌ها به همان اندازه نسخه‌های قبلی، و حتی گاهی بیشتر، تنش‌زا هستند. دشمنان وحشتناک در طول مسیر شما را به تمسخر می‌گیرند و هیچ‌وقت نمی‌دانید چه زمانی ظاهر خواهند شد. همین موضوع باعث می‌شود هر قدمی که برمی‌دارید، بالقوه آغاز یک تعقیب‌وگریز تازه باشد.

از آنجا که بازی برخلاف نسخه‌های قبلی امکان از پا درآوردن مخفیانه دشمنان را ندارد، اغلب احساس درماندگی بیشتری خواهید کرد. تنها کاری که می‌توانید انجام دهید، منحرف کردن حواس دشمنان یا از کار انداختن آن‌ها برای چند ثانیه کوتاه است. در نتیجه، فرار از دست تعقیب‌کنندگان همچنان به همان اندازه ترسناک باقی می‌ماند. هنگامی که دشمنان شما را شناسایی و تعقیب می‌کنند، خلاص شدن از دستشان می‌تواند بسیار دشوار باشد؛ به‌خصوص در بخش‌های پایانی بازی.

تمام عناصر مخفی‌کاری در کنار یکدیگر، برخی از پراسترس‌ترین لحظات کل مجموعه را خلق می‌کنند. هرچند زنده ماندن در برابر حملات دشمنان چندان دشوار نیست، باید همیشه هوشیار باشید و در بسیاری از موقعیت‌ها بتوانید به‌سرعت تصمیم بگیرید. برای حل معماها نیز باید ابتدا از دست تعقیب‌کنندگان فرار کنید و تعقیب‌وگریز را به پایان برسانید. بیشتر معماها نسبتاً ساده هستند، اما به‌اندازه برخی از بازی‌های جدید Resident Evil بیش‌ازحد آسان نشده‌اند.

پیدا کردن مسیر درست نیز خود به نوعی معما تبدیل می‌شود؛ چراکه بازی از سیستم نقشه‌خوانی قدیمی استفاده می‌کند که موقعیت فعلی شما را روی نقشه نشان نمی‌دهد. در نتیجه، باید خودتان با مقایسه نشانه‌ها و موقعیت‌های محیطی، مکان خود را مشخص کنید. این کار در بعضی از بخش‌های پایانی می‌تواند دشوار باشد. خوشبختانه، دیگر خبری از سیستم ساخت‌وساز دست‌وپاگیر Broken Porcelain نیست. حذف این سیستم، روند گیم‌پلی را به شکل قابل‌توجهی روان‌تر کرده و تجربه بازی را به Tormented Fathers نزدیک‌تر می‌کند؛ تغییری که فقط می‌توان از آن استقبال کرد.

از آنجا که آیتم‌های کلیدی فضای موجودی را اشغال نمی‌کنند و سیستم ساخت‌وساز نیز حذف شده است، بازی با سرعت بیشتری پیش می‌رود. این موضوع با وجود بازگشت شما به بعضی از مناطق قبلی و محدود بودن فنی فضای موجودی، همچنان برقرار است. در نگاه اول، Ashmann Villa کمی کوچک‌تر از محیط‌های نسخه‌های قبلی به نظر می‌رسد؛ دست‌کم در ابتدای بازی. اما با پیشرفت در داستان، متوجه می‌شوید که این مکان بسیار گسترده‌تر از چیزی است که در ابتدا دیده می‌شد و از نظر وسعت، شباهت زیادی به عمارت‌های بزرگ بازی‌های قبلی دارد.

Red Nun’s Legacy همچنین گاهی بخش‌هایی قابل‌بازی را در قالب فلش‌بک ارائه می‌دهد که بازیکن را به یکی دیگر از مکان‌های نمادین مجموعه می‌برند. بنابراین، تجربه بازی صرفاً به گشت‌وگذار در Villa محدود نمی‌شود. کنترل‌ها در بیشتر مواقع حس خوبی دارند و پاسخ‌گو هستند؛ هرچند انیمیشن‌های گاهی ضعیف شخصیت‌ها می‌توانند باعث شوند کنترل بازی کمی غیرطبیعی به نظر برسد. با این وجود، به‌ندرت احساس کردم که این مسئله مانع پیشروی من شده است. تنها یک یا دو بار پیش آمد که پیام مربوط به ورود به محل مخفی‌شدن ظاهر نشد یا آن‌طور که انتظار داشتم عمل نکرد. بنابراین، این مشکل چندان رایج نبود.

جمع‌بندی

نسخه‌های Xbox Series و PS5 بازی را تجربه کردیم و هر دو در حالت Performance عملکرد بسیار خوبی داشتند؛ تفاوت میان این دو نسخه نیز بسیار جزئی بود. یکی از معدود مشکلاتی که واقعاً با آن مواجه شدم، ظاهر شدن ناگهانی و با تأخیر بعضی بافت‌ها بود؛ مشکلی که ممکن است در آینده برطرف شود. مدت‌زمان بازی تقریباً با نسخه‌های قبلی مجموعه مطابقت دارد و بسته به اینکه مواجهه‌های مخفی‌کاری چقدر طول بکشند، حدود شش تا هشت ساعت زمان می‌برد.

به نظر من، این مدت‌زمان کاملاً مناسب است؛ چراکه بازی بیش از اندازه طولانی نمی‌شود و در تمام طول تجربه، ریتم خود را به‌خوبی حفظ می‌کند. این موضوع برای یک بازی مستقل با داستانی چنین گسترده و پرجزئیاتی بسیار ارزشمند است؛ داستانی که به شکلی روان پیش می‌رود و در نهایت حس رضایت‌بخشی به بازیکن می‌دهد. اگر ارزش تکرار بازی برایتان اهمیت زیادی دارد، باید گفت که Red Nun’s Legacy از نظر قابلیت تجربه مجدد به شکل سنتی، محتوای چندانی ارائه نمی‌دهد. البته اهمیت این موضوع به سلیقه شخصی شما بستگی دارد؛ به‌خصوص با توجه به اینکه بازی بیش از هر چیز بر روایت داستانی تمرکز دارد.

با توجه به قیمت مناسب، این بازی انتخابی عالی برای طرفداران سبک کلاسیک وحشت بقا با محوریت مخفی‌کاری است. تأثیرپذیری آن از فیلم‌های کلاسیک دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ همچنان کاملاً مشهود است؛ حتی با وجود اینکه فضای بازی نسبت به گذشته مدرن‌تر شده است. Red Nun’s Legacy همان دنباله‌ای است که از زمان انتشار Tormented Fathers در سال ۲۰۱۸ منتظرش بودم. این بازی همچنین یکی از رضایت‌بخش‌ترین آثار این ژانر در چند سال اخیر است و به من یادآوری می‌کند که چرا این سبک از بازی‌های ترسناک را تا این اندازه دوست دارم. این بازی را به هر کسی که از وحشت بقای کلاسیک با عناصر مخفی‌کاری لذت می‌برد، پیشنهاد می‌کنم. خوشحالم که در سال ۲۰۲۶ همچنان شاهد انتشار بازی‌های ترسناک مستقلی با بودجه محدود اما چنین کیفیتی هستیم.