رامین جان
از اونجایی که قسمتی از روی صحبتت با من بوده چنتا سوال ازت میپرسم جواب بده
اگه رزیدنت اویل شش از نظرت اونقدر بازی خوبی بوده و ازش لذت بردی، چرا سبک و فرمول بازی رزیدنت اویل هفت از پایه عوض شد؟ چرا همون سبک رزیدنت اویل شش رو ادامه نداد؟ ( من نمیگم از اون بازی لذت نبردم، ولی دیگه حس رزیدنت اویل رو نداشت )
شما حرف از این میزنی که لیان نمیتونه مثل رزیدنت اویل دو تکراری و یه-شکل ( بی تجربه و ترسو ) باشه؛ خب الآن که توی رزیدنت اویل چهار و شش و نه یه آدم باتجربه اس، یه شکل و تکراری نیست؟
شما احیانا دانته رو از دویل-می-کرای با لیان اشتباه نگرفتی که از نظرت صحنه موتورسواری این بازی جذاب ترین بخش کل این بازی بوده؟ ( اگه اون بازی رو انجام ندادی ، بعدا حتما ویدیو هاشو ببین )
بله منم قابلیت های کوییک-شات لیان و تبر زدن تو سر زامبی یا پری دادن ضربه ها یا استفاده از ارره برقی دشمن علیه خودش رو خیلی دوست داشتم و نوآوری های چشمگیری بود؛ ولی همین قابلیت ها رو با زامبیایی که کلاشینکف و یوزی داشتن و از فاصله صد متری بهت شلیک میکردن، میتونستی انجام بدی؟ یا که مجبور بودی بری پشت یه سنگر کمین کنی و مثل سری بازیای کالاف دیوتی باهاشون رفتار کنی ؟
بله این بازی تلفیقی از ترس و اکشنه. ولی فیلم هندی نیست.
لیان هم مثل همه یه انسانه. انتظار ندارم وقتی زیر پاش آر.پی.جی میزنن، برگرده بگه : (( چیزی نیست ، یه خراش سطحی بود ))
منم از انجام این بازی در حد خودش لذت بردم. ولی چه بخواین ، چه نخواین مثل هر بازی دیگه‌ای نواقص خاص و منحصر به فرد خودشو هم داشت
منم نگفتم این بازی صد در صد بده
گفتم بخش لیان‌ش نا امیدم کرد
حاضر بودم لیان زیر محاصره شصتا زامبیِ یه شکل قرار بگیره ، ولی یه دونه زامبی با تفنگ به لیان شلیک نکنه.
به شخصه با کاراکتر گریس هیچجوره انس نگرفتم ، چون بیش از حد داشت فوبیا و هراس از اتفاقات گذشته شو به نمایش میذاشت. انگار که مثلا دو روز بود از اتفاقاتی که براش رخ داده بود میگذشت، نه هشت سال؛ ولی اینقدر حس گیم پلیش خوب بود که باعث شد اون موضوع رو نادیده بگیرم.
رزیدنت اویل شش هم داستان خیلی قوی‌یی داشت؛ چیزی که کمتر کسی بهش توجه میکنه. ولی داستان قربانی گیم پلی فوق العاده اکشنش شد.
ببینیم کامنت بعدیت راجب ما چیه رامین جان
منتظریم